Tag Archives: იროდიონ ევდოშვილი

იროდიონ ევდოშვილი (1873 – 1916)

სამწუხაროდ იროდიონ ევდოშვილზე ინფორმაცია არ გაგვაჩნია, თქვენ თუ მიგიწვდებათ მასზე ხელი საიტის ადმინისტრაციის თხოვნა იქნება, რომ დაგვიკავშირდეთ ან აქვე დატოვოთ ეს ინფორმაცია კომენტარის სახით. დიდი მადლობა წინასწარ.

შემოქმედება:

პოეზია:
ლექსები:
- “თვით ჩემი მუზაც ვეღარ იცლის”
- “ლამაზმა ქალმა ღიმილით”
- “რას შესცქერ, ძმაო, ფანჯარაში მდიდრის ქულაჯას”
- “ადამიანი”
- “ამონაკვნესი”
- “ახალი წელი”
- “გავჩუმდე?!”
- “გაზაფხული”
- “გამომშვიდობება გადასახლებულისა”
- “განთიადი”
- “გლეხის ფიქრები”
- “დღიურს”
- “ია”
- “მეგობრებს”
- “მეზვრის ღიღინი”
- “მეტეხის ციხე”
- “მოღლილს”
- “მუზა და მუშა”
- “მუშა”
- “მჭედელი პეტრე”
- “მხოლოდ ნაღველი სამუდამოა”
- “ნატვრა”
- “პირსისხლიანო ყორანო”
- “რა ვიტაძარო?”
- “სიმღერა ასოთამწყობისა”
- “სიმღერა ტუსაღისა”
- “სიმღერა”
- “უკანასკნელი დღე სიკვდილით დასჯილისა”
- “ურმული”
- “ქარიშხალი”
- “ყორნის ბრალია”
- “ჩამოწყვეტილი ფოთოლი”
- “ჩონგურზე”
- “ჩონგურს”
- “ციხეში”

პროზა:
მოთხრობები:
- “გველების ყორე”
- “კაკანათი”
- “მიხა დალაქი”
- “მოვიტანე”
- “მწყემსი გაგნა”
- “ორი ობოლი”
- “უბედური ქორბუდა”
- “შადრევანი”
- “ციხეში” Continue reading

Posted in მწერლები | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

იროდიონ ევდოშვილი (1873 – 1916)


თელავის სასულიერო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ (1890 წ.) სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, საიდანაც 1893 წელს მოსწავლეთა ფარულ რევოლუციურ წრეში მონაწილეობისათვის გარიცხეს.
1905 – 1907 წლების რევოლუციაში მონაწილეობისათვის იგი დააპატიმრეს და გადაასახლეს.
გადასახლებიდან დაბრუნების შემდეგ, თბილისში ჟურნალებში ”კვალი”, ”ივერია” და სხვ. ირ. ევდოშვილის პირველი ლექსები იბეჭდება. გამოქვეყნებული აქვს აგრეთვე პოემა ”უკანასკნელი დღე სიკვდილით დასჯისა”.
თავის ნაწარმოებებში ირ. ევდოშვილი აგვიწერს კლასობრივი ბრძოლის აუცილებლობას სოციალური უთანასწორობის გამო.

მისი ლექსები ”ქარიშხალი”, ”ჩვენება”, ”მეგობრებს”, “სიმღერა”, ”ჩემს მტერს”; თარგმანები ”მარსელიოზას” და სხვ. რევოლუციური სულისკვეთებისაა.
იროდიონ ევდოშვილის პოემა ”მუშა და მუზა” მიზნად ისახავს მშრომელთა თავისუფლებისათვის ბრძოლას, პოლიტიკური სიმახვილე და აქტუალურობა კი განსაზღვრავს მისი პროზაული ნაწარმოებების ხასიათს.
მისი პოეზია მოზარდ თაობას სამშობლოს სიყვარულსა და კაცთმოყვარეობას უნერგავს.
ირ. ევდოშვილი ქართული კრიტიკული რეალიზმის თვალსაჩინო წარმომადგენელია. იგი სინამდვილის კრიტიკულ ასახვას არ დასჯერდა და მისი გარდაქმნისათვის საუკეთესო ბრძოლის გზებსაც ეძებდა.
მან ქართული რევოლუციური დემოკრატიის მწერლობის სკოლა შექმნა და დიდი გავლენა მოახდინა რევოლუციურად განწყობილ ახალგაზრდა მწერლებზე.

შემოქმედება:

პოეზია:
- “ყორნის ბრალია”
- “ურმული”
- “უკანასკნელი დღე სიკვდილით დასჯილისა”
- “თვით ჩემი მუზაც”
- “სიმღერა ტუსაღისა”
- “სიმღერა ასოთმწყობისა”
- “სიმღერა”
- “რას შესცქერ ძმაო”
- “რა ვიტაძარო?”
- “პირსისხლიანო ყორანო”
- “ნატვრა”
- “მხოლოდ ნაღველი სამუდამოა”
- “მუზა და მუშა”
- “მოღლილს”
- “მეზვრის ღიღინი”
- “მეტეხის ციხე”
- “მეგობრებს”
- “ურმული”
- “მჭედელი პეტრე”
- “ლამაზმა ქალმა”
- “ქარიშხალი”
- “ია”
- “გლეხის ფიქრები”
- “გაზაფხული”
- “გავჩუმდე”
- “განთიადია”
- “ნატვრა”
- “გამომშვიდობება გადასახლებულისა”
- “დღიურს”
- “ციხეში”
- “ჩონგურზე”
- “ჩონგურს”
- “ჩამოწყვეტილი ფოთოლი”
- “ახალი წელი”
- “ამონაკვნესი”
- “ადამიანი”

პროზა:

მოთხრობები:
- “უბედური ქორბუდა”
- “შადრევანი”
- “ორი ობოლი”
- “მწყემსი გაგნა”
- “მოვიტანე”
- “კაკანათი”
- “გველების ყორე”
- “ციხეში”
Continue reading

Posted in მწერლები | Tagged , , | Leave a comment