Tag Archives: თბილისი

გიორგი ლეონიძე (1900 – 1966)


გიორგი ლეონიძე (დ. 27 დეკემბერი, 1899, საგარეჯოს რაიონი, სოფელი პატარძეული, ახლანდელი საგარეჯოს რაიონი — გ. 9 აგვისტო, 1966, თბილისი) – ქართველი მწერალი, პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს სახალხო პოეტი (1959), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი.
ფსევდონიმი: გოგლა ლეონიძე

ბიოგრაფია:
მამა – ნიკო ლეონიძე, ასევე ცნობილი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, ვაჟა-ფშაველას დიდი მეგობარი იყო. მას გორის სემინარია ჰქონდა დამთავრებული და სიცოცხლის ბოლო წლებში სასულიერო მოღვაწეობას ეწეოდა. დედა – სოფიო გულისაშვილი, ქართული ენისა და ლიტერატურის, ისტორიის და ხალხური სიტყვიერების საუკეთესო მცოდნედ ითვლებოდა. სოფიოს მამა ნინოწმინდის სამიტროპოლიტო ტაძრის წინამძღვარი იყო. ბიძა – ზაქარია გულისაშვილი – ხალხოსანი მწერალი, „შაქროს“ ფსევდომინით იბეჭდებოდა.

ნიკო ლეონიძის ოჯახში იკრიბებოდნენ ქართული საზოგადოების გამოჩენილი წარმომადგენლები. ასეთ გარემოში აღზრდილ გიორგი ლეონიძეს ბავშვობიდანვე გამოჰყვა ქვეყნისა და მშობლიური ლიტერატურის სიყვარული. გიორგი ლეონიძის სწავლა-აღზრდაზე დიდი გავლენა მოახდინა მამის დანატოვარმა მდიდარმა ბიბლიოთეკამაც. გიორგის მამა ორი წლის ასაკში გარდაეცვალა და ხუთი და-ძმის აღზრდა დედამისს დააწვა მხრებზე.

1907 წელს გ. ლეონიძე თბილისის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარეს. ამ პერიოდში მან თანამოაზრეებთან ერთად ლიტერატურული წრე ჩამოაყალიბა. 1913 წელს მან სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომელიც 1918 წელს დაასრულა. აქ მას ასწავლიდნენ ისეთი გამოჩენილი პიროვნებები, როგორებიც არიან: ვასილ ბარნოვი, ნიკო სულხანიშვილი, კორნელი კეკელიძე და სხვ. 1911 წლიდან უკვე პრესაში გამოჩნდა მისი პირველი ლექსები და წერილები. იგი რედაქტორობდა ხელნაწერ ჟურნალებს “გვირგვინი” და “ფანდური”, რომლებიც სემინარიაში გამოდიოდა. 1916 წელს გიორგი ლეონიძემ გამოსცა ლიტერატურული ალმანახი “საფირონი”.

პირველი ლექსი „მცხეთა“ ყრმობის ჟამს გამოაქვეყნა (1911, გაზეთ „სინათლე“). ერთი წლის შემდეგ ლექსი უძღვნა ვაჟა-ფშაველას, რომელიც საპასუხო ლექსით (1912, დაიბეჭდა გაზეთ „განათლებაში“) გამოეხმაურა პოეტს. 1912 წლიდან ლეონიძის ლექსები სისტემატურად იბეჭდებოდა ჟურნალ-გაზეთებში, თუმცა პოეტი თავისი შეგნებული სამწერლო მოღვაწეობის დასაწყისად 1915 წელს ასახელებდა. ამ წელს დასტამბულ ლეონიძის ლექსებში, წერილში „ოსკარ უალდი“ (ჟურნალი „თეატრი და ცხოვრება“, № 51) და სხვა აშკარად გამოჩნდა პოეტის მოდერნისტული განწყობილებანი. 1918 წელს იგი დაუახლოვდა „ცისფერყანწელებს“, რომლებთანაც ანათესავებდა ქართულ ნიადაგზე მოდერნიზმის გადმონერგვის სურვილი და ლექსის ტექნიკური სრულყოფისაკენ სწრაფვა. ეს წლები ერთგვარი „ოსტატობის სკოლა“ გამოდგა ახალგაზრდა პოეტისათვის, რომელიც გარკვეული ხარკი მიუზღო სიმბოლიზმს (ლექსები: „ოფორტი“, 1919; „მზე ტაბასტა“, 1922; „ავტოპორტრეტი“ და სხვა წერილები და ნარკვევები). 1919 წელს პოეტმა თბილისის სახელმწიფო უნივერსტეტში განაგრძო სწავლა. 1921 წელს ლეონიძემ ტ. ტაბიძესთან ერთად გამოსცა პოეტური კრებული „რევოლჲიუციის პოეტები“. 1922-1923 წლებში იგი „ცისფერყანწელთა“ ყოველკვირეულ სალიტერატურო გაზეთ „ბახტრიონს“ რედაქტორობდა. ლეონიძე მაინც შორს იყო ორთოდოქსული სიმბოლიზმისაგან. შემდგომ პოეტის ღრმა პატრიოტულმა განწყობილებამ და ქართველ კლასიკოსთა ძლიერმა ზეგავლენამ ჩამოაშორა ესთეტიზმს.


გიორგი ლეონიძის გენეალოგია დედის მხრიდან

ლეონიძე თვითმყოფი და ღრმად ეროვნული პოეტია, რომლის ადრინდელი ლირიკულმა შედევრებმა („ნინოწმინდის ღამე“, „სიმღერა პირველი თოვლისა“, 1926; „მყვირალობა“, „ყივჩაღის პაემანი“, „ყივჩაღის რამე“, 1928; „ოლე“, 1931 და სხვა) იმთავითვე განსაზღვრა პოეტის როლი XX საუკუნის ქართულ პოეზიაში.

საქართველოს ისტორიის წარსულისადმი მიძღვნილ ლექსთა ციკლი „ქართლის ცხოვრება“ პატარა ერის ისტორიის ტრაგიკული ფურცლებია. პოეტი წარსულშიც მომავალს განჭვრეტს; ამიტომაც მისი თუნდაც ყველაზე ტრაგიკული სტრიქონები ნათელი ოპტიმიზმით არის გამსჭვალული («წიგნი „ქართლის ცხოვრება“», «მინაწერი „ქართლის ცხოვრებაზე“», „წინაპრებს“, 1928; «მე ვკითხულობდი „ქართლის ცხოვრებას“», 1929; „დიდ თამარს“, „დავით აღმაშენებელს“, 1941 და სხვა). ლეონიძის ღრმა პატრიოტიზმი, მისი მოქალაქეობრივი პროგრამაა ჩამოყალიბებული ლექსში „ვუმღერ სამშობლოს“, პოეტის იდეალია „ადიდებული, დამწიფებული“ სიცოცხლე, ამავე დროს, ლექსის ის უჭკნობი სიჭაბუკე, რომლის საწინდარია ლექსისა და მისი წარმომშობი ეპოქის თანხმოვანება („სიჭაბუკე და ლექსი ერთია“). საქართველოს მიუძღვნა ლექსთა ციკლი „თბილისის განთიადები“ („მთაწმინდიდან ქარს მოჰქონდა“, 1926; „თბილისის განთიადი“, 1935; „თბილისი, ჩვენო თბილისო“, 1940; „თბილისს“, 1947 და სხვა).

პოეტი გამოეხმაურა მეორე მსოფლიო ომს („მხედარი პირტახია“, 1941; „შინმოუსვლელო, სადა ხარ?“, 1943; „არ დაიდარდო, დედაო“, 1944 და სხვა). ძნელბედობის ჟამს შექმნილი ზოგიერთი მისი ლექსი ხალხურ სიმღერად იქცა.

ლეონიძის ლირიკულ-ეპიკურ პოემებში „სამგორი“ (1960) და „ფორთოხალა“ (1951; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1952) თანამედროვეობის, „ახალი ქართლის“ თემა გადაწყვეტილი ისტორიის თემასთან თავისებურ მიმართებაში. „ფორთოხალა“ ისტორიის შემოქმედი ხალხისადმი, უსახელო გლეხის ქალისადმი მიძღვნილი ჰიმნია. ლეონიძეს ეკუთვნის აგრეთვე პოემები „ბავშვობა და ყრმობა“ (1933, სტალინური პრემია, 1941), „ბერშოულა“ (1943), „რატომ არის საქართველო ლამაზი და მდიდარი“ (1957) და სხვა. 60-იანი წლების ზღურბლიდან შეიმჩნევა ლეონიძის პოეზიის ახალი აღორძინება.

ლეონიძის მოთხრობების წიგნმა „ნატვრის ხემ“ (1962, იმავე სახელწოდების ფილმი – 1976, რეჟისორი თენგიზ აბულაძე) სრულიად ახალ მხატვრულ სამყაროს აზიარა მკითხველი, პოეტის ყრმობის ხორცშესხმული აჩრდილები, გააზრებულნი დიდი მხატვრის ღრმა ინტელექტით, თანამედროვე ოსტატის თვალთახედვით წარმოგვიდგებიან. ერთმანეთთან დაუკავშირებელი მცირე მოთხრობების ეპიკურობა მძლავრი პოეტური ნაკადით არის გაჯერებული.

ლეონიძე ნაყოფიერად იღვწოდა ლიტერატურათმცოდნეობაშიც. იყო ქართული ლიტერატურის, განსაკუთრებით ძველი ქართული მწერლობის მკვლევარი, ძველიხელნაწერების დაუცხრომელი მაძიებელი და გამომცემელი. 30-იან წლებში მისი ინიციატივით დაარსდა მთაწმინდის მწერალთა მუზეუმი, რომელიც მოგვიანებით საქართველოს სახელმწიფო ლიტერატურულ მუზეუმად გადაკეთდა (ამჟამად გ. ლეონიძის სახელობისა), იგი წლების მანძილზე ამ მუზეუმის დირექტორად მუშაობდა. მისი დაარსებულია ი. ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი საგურამოში, აგრეთვე ალმანახი „ლიტერატურული მემკვიდრეობა“, რომელსაც თვითონვე რედაქტორობდა. 1940-1948 წლებში „ლიტერატურული მატიანის“ რედაქტორი იყო, 1951-1953 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს მწერალთა კავშირს. 1957-1966 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტს.

ლეონიძემ სათანადო კომენტარებითა და გამოკვლევებითურთ გამოსცა მამუკა ბარათაშვილი „ჭაშნილი“ (1920), სულხან-საბა ორბელიანის „სიბრძნე-სიცრუისა“ (1928), იოსებ თბილელის „დიდმოურავიანი“ (1939) და სხვა. ლეონიძეს ეკუთვნის გამოკვლევები ვეფხისტყაოსნის, ვახტანგ VI-ის, დავით გურამიშვილის, ბესიკის, საიათნოვას, ანთიმოზ ივერიელის, მ. გურიელის, ა. ყაზბეგის, ი. ჭავჭავაძის, ა. წერეთლის, ვაჟა-ფშაველას, ვ. ბარნოვის და სხვათა შესახებ.

დაკრძალულია მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.

შემოქმედება:

პოეზია:
ლექსები:
* * * “ბევრს გაუვლია გზა სამშობლოსი”;
* * * “აღარ მსურს”;
* * * “გაქრა, წარვიდა”;
* * * “მითხარ, მაია”.
* * * “რამდენი წვიმა ჩამოიცალა”;
* * * “წვიმიანი დღე”;
“დედა ენა”;
“დედას პური” და “პაპას ქლიავი”;
“ხელსახოცსა გადმოგიგდებ”;
ავადუღოთ მარგალიტი;
აკაკი, ვაჟა;
აკაკის;
ალამდარი;
ანგელოზის ფრესკა;
არ დაიდარდო, დედაო…;
არწივები.
აფხიარცა;
ახალო ქართლო, მიწავ ქართლისა;
ბრილის წყარო;
ბულბულის ციხე;
გაზაფხული კახეთში;
გაზაფხული;
გათენებისას მერძევე მოვა;
გოგონა;
გომბორიდან;
გრიგოლ მეგრელიშვილის საფლავზე;
გულს ბუდე არა ჰქონია;
დავით გარეჯა;
დავით გურამიშვილს, ვაჟა-ფშაველას;
დილა კრწანისის ბაღში;
დილა ნარგიზნარევი;
დოღზე;
დროშა;
ელვათა ცეცხლში იჭედებოდა;
ეს ვარდი;
ვაზის რტო;
ვაზნარო და ატამეთო;
ვაჟა-ფშაველას საფლავზე დიდუბეში;
ვაჟა-ფშაველას;
ვეფხისტყაოსანს;
ვინ სთქვა ქართული ლექსი პირველმა;
ვისმენ მაისის სიმთა ხმას;
ვუმღერ სამშობლოს;
ზამთრის დილა;
თბილისი (ლირიკული პოემა);
თბილისის განთიადი;
თბილისის ოსტატები;
თბილისო, ჩვენო თბილისო;
თბილისო;
თბილისური გაზაფხული;
თელავის ნაკერჩხალი;
თოლია;
თუ კი ვცოცხლობთ სიმღერების იმედით;
თუ შენ არ გიკვირს…;
თუ წავიდა გაზაფხული;
თუშის ქალს ალავერდობაში;
ივრის პირად;
ილია ჭავჭავაჟის აჩრდილს;
ილიას სურათზე;
იორის ღამე;
იოსებ დავითაშვილის სურათზე;
კალმით, ლერწამით ფრთით დაწერილი;
კახეთი;
კახური განთიადები (ლირიკული პოემა);
ლადო გუდიაშვილს;
ლენინი საქართველოში;
ლექსო;
მაგონდება ჩუქურთმაში ვყავილი;
მაინც არ გავცვლი;
მამაპაპურო კერაო;
მარად ბრწყინავს სამშობლო;
მაშ, რა ვუყოთ პოეტებო;
მაშინ;
მე ახლა მივხვდი;
მე გული წმინდა ვერცხლივით;
მე ვკითხულობდი “ქართლის ცხოვრებას”;
მე მიყვარს;
მე რომ მიყვარხარ…;
მე შენს სიყვარულს, ძვირფასო;
მე ხეკორძულს წყალი შემისვამს;
მეკვლეს სიტყვა;
მესხეთი;
მეტეხის თავზე;
მეტივეები;
მზე მარჯნისფერად ისევ ბრდღვიალებს;
მზე სად ჩაექანება?;
მზისპირის ნაბანი მინდა;
მთაწმინდიდან ქარს მოჰქონდა;
მთებში;
მთვარეში;
მინაწერი “ქართლის ცხოვრებაზე”;
მიქელ;
მიყვარს ლაჟვარდის ალმასი;
მიყვარს მშუქარი ვაზის ყვავილი;
მოგზაურობა სამშობლოში;
მყვირალობა;
მშვიდობის დღეა, მშვენიერების!;
მშობლიური, ტკბილი, მოწყალე;
მცხეთის მთებში;
მხარე ვაზებში გამოხვეული;
მხედრის ანდერძი;
მხოლოდ შენ;
ნაკადული;
ნეტავ, რა ძარღვი გიტევდა;
ნიკოლოზ ბარათაშვილს;
ნიკოლოზ ტიხონოვს;
ნინა ჭავჭავაძეს;
ნინოწმინდის ღამე;
ნისლები;
ნუთუ?;
ნუშნარა;
ოლე;
ორი დღე;
ორი ფრინველი;
ოქროს წვიმა;
პატარა ქვაო პატარძეულში;
პატარძეული;
პატარძეულის იები;
პეტეფი;
პიიტები ბატისფრთლიანი;
პოეტის დედა;
პოეტს;
პოეტს;
რა საჭიროა ლექსისთვის ტაში?;
რაინდის ეპიტაფია;
რამ ააყვავა შენი მშვენება?;
რემინისენციები;
როგორც ირემი გამოვარდნილი;
რუსთაველს ნუ შეხედავ;
რუსთავის ვერხვი;
საათნავა;
სად შეიტყორცნა ჩემი ოცნება?;
სამშობლოვ!;
სამშობლოს გმირებს;
სანდრო შანშიაშვილს;
სვეტიცხოველი;
სიმღერა თარზე;
სიმღერა პირველი თოვლისა;
სიმღერა;
სიყვარული მაშ გაქვს ვისი;
სიჭაბუკე და ლექსი ერთია;
სოლომონ ლეონიძეს;
სტალინის კერა;
სულხან-საბას;
ტარას შევჩენკო, ლექსი. წარმოთქმული ლესია უკრაინკას ძეგლის გახსნაზე;
ტაძარზე;
ტოროლასავით შეფრინდი გულში;
ტოროლების ოროველი;
ტყუპები იაგუნდები;
უჯარმის ნანგრევები;
ფანასკერტელს;
ქართველ ოსტატებს;
ქართველი მევენახის სადღეგრძელო;
ქართული სიტყვავ!;
ქეთევანის წიგნი;
ქილილა და დამანა;
ღამე ივერიისა;
ყივჩაღის პაემანი;
ყივჩაღური ღამე;
შემოდგომა;
შენ, – საქართველოს სიტურფევ…;
შინმოსულისა;
შინმოუსვლელო, სადა ხარ?;
შიო;
ჩარგალში;
ჩემი იადგარი;
ჩემო სამშობლოვ, შენი მეკვლე ვარ, სამშობლოს;
ციცარი;
ძველი დაირა;
ძველი პოეტები;
ძველი საქართველო;
ძველი ქართული წარწერები;
ძველი წიგნის მწერალი;
წავა ლექსი და წაიღებს;
წარსული;
წარწერა თასზე;
წარწერა ქართველ მწერალთა სურათებზე;
წარწერა ჩემს წიგნზე;
წეროს თოვლი;
წვიმა შავ ზღვაზე;
წიგნი “ქართლის ცხოვრება”;
წინაპრებს;
წყნეთური ვარდი;
ჭაბუკი პოეტის სიკვდილი;
ხალიჩის მქსოველი დედაბერი;
ხეებზე წარწერილი ლექსები;
ჯაფირი.

“გადმოწერეთ”

პოემები:
ბერშოულა;
სამგორი
ფორთოხალა.

“გადმოწერეთ”
Continue reading

Posted in მწერლები | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

გალაკტიონ ტაბიძე (1891 – 1959)


გალაკტიონ ტაბიძე (დ. 17 ნოემბერი, 1891 წელი, ვანის რაიონის სოფ. ჭყვიში – გ. 17 მარტი, 1959 წელი, თბილისი), ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს სახალხო პოეტი (1933), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1944 წლიდან), XX საუკუნის ქართული პოეზიის ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია:
გალაკტიონ ტაბიძე დაიბადა სოფელ ჭყვიშში. პოეტის მამა – ვასილ ტაბიძე, შვილის დაბადებამდე ორი თვით ადრე გარდაიცვალა. იგი ჯერ სოფლის მღვდელი, შემდეგ კი იმავე სოფლის მასწავლებელი იყო. 1900 წელს ტაბიძე ჩაირიცხა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში. 1908 წლიდან სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1910–1911 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად. 1917–1918 წლებში იმყოფებოდა მოსკოვსა და პეტროგრადში. 1914 წელს გამოდის გალაკტიონ ტაბიძის ლექსების პირველი კრებული, რომელმაც ერთბაშად მიიპყრო საზოგადოების ყურადღება და დიდი პოპულარობა მოიპოვა, ხოლო 1919 წელს გამოცემულმა “არტისტულმა ყვავილებმა” ავტორს “გენიალური გალაკტიონისა” და “პოეტების მეფის” სახელი მოუტანეს. 1919 წლიდან ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თბილისში. 1922-1923 წლებში გამოსცემდა “გალაკტიონ ტაბიძის ჟურნალს”. 1924 წელს იგი იყო ჟურნალ “მნათობის” ერთ-ერთი ფუძემდებელი. 1935 წელს პარიზში მონაწილეობდა ანტიფაშისტურ კონგრესში.

უდიდესი პოპულარობისა და თაყვანისცემის მიუხედავად, პოეტმა სიცოცხლე სულიერ სიმარტოვეში განვლო. ამან გარკვეული კვალი დაამჩნია მის შემოქმედებასაც,რომელმაც პოეზიას ახალი სიციცხლე, განსხვავებული რიტმი, მრავალფეროვნება და საოცარი მოქმნილება შესძინა.

გალაკტიონი გარდაიცვალა 1959 წლის 17 მარტს. “პოეტების მეფემ” სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა.

გალაკტიონ ტაბიძე და მისი დიდებული შემოქმედება მუდამ იყო მოქცეული დასავლეთის ლიტერატურათმცოდნეთა ყურადღების ცენტრში. მისი ლექსების და პოემების თარგმანები სისტემატურად ქვეყნდებოდა ფრანგულ, გერმანულ და ინგლისურ ენებზე. აღსანიშნავია, რომ არაერთი თარგმანი გამოქვეყნდა ქართული ემიგრანტული პრესის ფურცლებზე (ჟურნალები “კავკასიონი”, “ბედი ქართლისა” და ა.შ.). 1991 წელს გალაკტიონის ერთტომეული გამოიცა ბერლინში, გერმანულ ენაზე. მისი შემოქმედების შესახებ შტეფი იუნგერ-ხოტივარის მიერ მომზადებული სტატია შესულია “მსოფლიო ლიტერატურის ენციკლოპედიურ ლექსიკონში”, რომელიც შტუტგარტში, გერმანულ ენაზე გამოიცა 2004 წელს. 1992 წელს საერთაშორისო ქართველოლოგიური ჟურნალის გეორგიკა (იენა)გეორგიკა (იენა) მე-15 ტომში გამოქვეყნდა ქრისტიან ლიჰტენფელდის ვრცელი სტატია პოეტის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე. გალაკტიონის შემოქმედების განხილვას მნიშვნელოვანი ადგილი ეთმობა პროფ. დონალდ რაიფილდის მონოგრაფიაში ქართული ლიტერატურის ისტორიაზე, რომელიც 2000 წელს ინგლისურ ენაზე გამოიცა ლონდონში.

გალაკტიონ ტაბიძე – ჭყვიშიდან მთაწმინდამდე (ბიოგრაფია):
1891 წლის 17 ნოემბერს-სოფელ ჭყვიშში (ვანის რაიონი) დაიბადა გალაკტიონ ტაბიძე, რომელიც თავის ავტობიოგრაფიულ ჩანაწერებში საკუთარი დაბადების თარიღად 1892 წელს მიიჩნევს, დაბადების ადგილად კი ტობანიერს მიუთითებს.

მამა-ვასილ ტაბიძე, სრულიად ახალგაზრდა, 23 წლისა გარდაიცვალა, გალაკტიონის დაბადებამდე შვიდი თვით ადრე. იგი სოფლის მასწავლებელი იყო.

დედა-მაკრინე ადეიშვილი, ვანის რაიონის სოფელ საპაიჭოდან იყო. გალაკტიონის ავტობიოგრაფიაში ვკითხულობთ: „…ჩემი წინაპრები დედის ხაზით მოდიან აფხაზეთის მეფეების, შერვაშიძეთა გვარიდან-ჩემი დიდედის, გურული ქალის, ბერიძის დედა იყო შერვაშიძის ასული. ამგვარად, ჩემში არის სამნაირი ქართული სისხლი: აფხაზების, გურულისა და იმერლის“.

ძმა-აბესალომი (პროკლე) პედაგოგი იყო.

1899 წელს-გალაკტიონი შეიყვანეს ქუთაისში, დეკანოზ ნესტორ ყუბანეიშვილის სახლში გახსნილ კერძო, ერთკლასიან მოსამზადებელ სკოლაში.

1900 წელს-ჩაირიცხა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში.

1908 წელს-გალაკტიონ ტაბიძემ სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. ამ,ავე წელს ქვეყნდება გალაკტიონის პირველი ლექსები („მთვარე კაშკაშებს“, „შავი ღრუბელი“ და სხვა.).

1908 წელს-გალაკტიონ ტაბიძემ გამოსცა ხელნაწერი ჟურნალი „შუქი“.

1909 წლიდან-გ.ტაბიძე თანამშრომლობს ჟურნალ „ფასკუნჯში“.

1910 წელს-გალაკტიონმა მიატოვა თბილისის სასულიერო სემინარიაში სწავლა, რადგან იგი თავზარდაცემული იყო თავისი უახლესი მეგობრის, ნიჭიერი ახალგაზრდის ქუჩუ ქავთარაძის (ფსევდონომით „დემონი“ აქვეყნებდა იგი თხზულებებს) თვით მკვლელობით.

1910 წელს-გალაკტიონმა მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა ხარაგაულის რაიონის სოფელ ფარცხნალაში, რომლის დახურვის მერე იგი მასწავლებლად გადადის ბათუმის მახლობლად.

1911 წლის ივნისში-გალაკტიონ ტაბიძე მასწავლებლობას თავს ანებებს და საცხოვრებლად გადადის ქუთაისში, სადაც მუშაობდა გაზეთების:„კოლხიდის“, „მნათობისა“ და „თანამედროვე აზრის“ რედაქციებში.

პერიოდიკაში დაბეჭდილ მის ლექსებს აღტაცებით ხვდებიან: აკ. წერეთელი, კ. აბაშიძე, ი. გრიშაშვილი, ტ. ტაბიძე, ივ. გომართელი, ალ. აბაშელი, რ. ფანცხავა (ხომლელი), აკ. პაპავა, ი. იმედაშვილი და სხვა.

1912 წელს-გალაკტიონ ტაბიძემ მონაწილეობა მიიღო გაზეთ „თემის“ ლიტერატურულ კონკურსში, სადაც მისმა ლექსმა „უხილავი“ მესამე პრემია დაიმსახურა.

1914 წელს-დიდი ხნის მცდელობის შემდეგ ქუთაისში, ტუტკუ გვარამიას გამომცემლობაში, დაიბეჭდა გალაკტიონ ტაბიძის ლექსების პირველი წიგნი.

1916 წელს-გალაკტიონ ტაბიძე დაქორწინდა და თავის მეუღლესთან, ოლღა ოკუჯავასთან ერთად, გაემგზავრა მოსკოვში.

1918 წელს-გალაკტიონმა დაამთავრა მოსკოვის სცენისმოყვარეთა ექვსთვიანი სარეჟისორო კურსები. ამავე წლის ზაფხულში იგი სამშობლოში დაბრუნდა.

1919 წელს-გამოვიდა გალაკტიონ ტაბიძის ლექსების მეორე კრებული „თავის ქალა არტისტული ყვავილებით“ („არტისტული ყვავილები“).

1922 წელს-გალაკტიონ ტაბიძის რედაქტორობით საქართველოს მწერალთა კავშირი სცემდა ჟურნალ „ლომისს“.

1922-23 წელს-პოეტმა დაარსა საკუთარი ლიტერატურული ორგანო „გალაკტიონ ტაბიძის ჟურნალი“.

1924 წელს-ჟურნალ „მნათობის“ მეხუთე ნომერში დაიბეჭდა გალაკტიონ ტაბიძის პოემა „მოგონებები იმ დღეებისა, როცა იელვა“, რომელიც მწვავე პოეტური გამოძახილია 1921-24 წლებში საქართველოში მომხდარი ტრაგედიისა. სწაბჭოთა მთავრობამ გალაკტიონი დააპატიმრა და მეტეხის ციხეში მოათავსა ამ პოემის დაბეჭვდისათვის, ხოლო აღნიშნული ჟურნალის ტირაჟი მთლიანად გაანადგურა.

1925 წელს-ჟურნალ „მნათობის“ მეათე ნომერში იბეჭდება გალაკტიონის ასი ლექსი.

1927 წელს-გამოვიდა გალაკტიონ ტაბიძის ლექსების ერთტომეული, ე.წ. „ზარნიშიანი წიგნი“, როგორც მას მოიხსენიებს ვახტანგ ჯავახაძე „უცნობში“.

1927 წელს-გამოდის ერთდღიური გამოცემა „გალაკტიონი“, რომელშიც მოთავსებულია წერილები და ლექსები, გალაკტიონისადმი მიძღვნილი. ქ. სოხუმში იმართება პოეტისადმი მიძღვნილი დიდი საზეიმო საღამო, სადაც მას მიართმევენ ლირას წარწერით:„გალაკტიონს – პოეტების მეფეს“.

1927 წელს-ჩამოყალიბდა ქართველ მწერალთა ახალი ლიტერატურული დაჯგუფება „არიფიონი“, რომლის ფორმალურ წევრად გალაკტიონიც ითვლებოდა.

1928 წელს-ჩატარდა პოეტის მოღვაწეობის 20 წლის იუბილე.

1928 წლიდან-გალაკტიონი იძულებით იწყებს თავის შემოქმედებაში ე.წ. „გარდატეხის პერიოდს“ და წერსა პოეტურ ციკლებს:„ეპოქა“, „პაციფიზმი“, „რევოლუციონერულ საქართველოს“ და ა.შ.

1928 წელს-გალაკტიონ ტაბიძე მიავლინეს მოსკოვში, კომუნისტური ინტერნაციონალის მე-6 კონგრესის მუშაობაში მონაწილეობის მისაღებად, შემდეგ კი საბჭოთა კავშირის სამრეწველო ქალაქებში სამოგზაუროდ.

1929 წელს-მთავრობამ გალაკტიონი სომხეთში ამოგზაურა.

1929 წელს-გალაკტიონის მეუღლე ოლღა ოკუჯავა უზბეკეთში გადაასახლეს, სადაც მან სამი წელი დაჰყო.

1932 წელს-გალაკტიონ ტაბიძეს სახალხო პოეტის წოდება და ლენინის ორდენი მიეკუთვნა.

1935 წელს-გალაკტიონმა მონაწილეობა მიიღო კულტურის დავცის პარიზის მსოფლიო კონგრესის მუშაობაში, სადაც იგი აირჩიეს კონგრესის პრეზიდიუმის წევრად.

1937 წელს-ხელმეორედ დააპატიმრეს და სამუდამოდ გადაასახლეს გალაკტიონის მეუღლე ოლღა ოკუჯავა.

1938 წელს-საქართველოს მწერალთა კავშირმა გალაკტიონის სალიტერატურო მოღვაწეობის 30-ე წლისთავის იუბილე.

1944 წელს-გალაკტიონ ტაბიძე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილ წევრად აირჩიეს.

1941-45 წლებში-გალაკტიონი მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციაში და აქვეყნებდა ლექსებს ომის თემაზე.

1943 წელს-ზეიმით აღინიშნა გალაკტიონის დაბადების 50-ე და სალიტერატურო მოღვაწეობის 35-ე წლისთავის იუბილე.

1953-57 წლებში-გალაკტიონი განაგებდა საქართველოს მწერალთა კავშირის პოეზიის სექციას.

1959 წლის 17 მარტს-პოეტმა თვითმკვლელობით დაამთავრა სიცოცხლე. იგი დასაფლავებულია მთაწმინდაზე.

2000 წლის ივნისში-საქართველოს მართლმადიდებულმა ეკლესიამ შეუნდო მას თვითმკვლელობის ცოდვა, როგორც ლოგიკური შედეგი საბჭოთა მთავრობის მიერ მიყენებული ტანჯვისა.

შემოქმედება:

პოეზია:
პოეტის პირველი წიგნიდან:
* * * (ამ ოდესმე მხიარული…);
* * * (ამაოებავ! ვგრძნობ, რად არ აჰგვი…);
* * * (არ დაგავიწყდეს ოქროს საღამო.) ზღვა ახმაურდა;
* * * (არ მინდა სიტყვა, არ მინდა სიტყვა…);
* * * (არის მკითხველი…);
* * * (აფხაზეთის წვიმა მიყვარ…);
* * * (აქ ხილულ ოცნებას…);
* * * (გაგონდება თუ არა…);
* * * (გეძებდი ყველგან… მახრჩობდა სიცხე);
* * * (გზა არ ღირს დავიდარაბად…);
* * * (გზები გაუვალი…);
* * * (გული სწუხს და სწუხს… გარეთ წვიმს და წვიმს…);
* * * (დგება თეთრი დღეები);
* * * (დღეს მაისი ფერში ნაირ-ნაირშია…);
* * * (ელვარე და ლომფერი);
* * * (ვთქვათ. მთადსამზეო და სანიავე…);
* * * (ზღვა წყნარია ნამეტანი…);
* * * (თვალით ვეღარას ვხედავ);
* * * (იბობოქრე, ცხოვრების ზღვავ ჩემს ირგვლივ);
* * * (ილია მღერის – ვაჰმე!);
* * * (იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავ…);
* * * (ის წაიყვანა ოცნებამ მისმა…);
* * * (ისევ მაისის მათრობს თვალები…);
* * * (იქ, სად მზისფერი ეხვევა ცისფერს…);
* * * (მალე ფერგადაშლილი…);
* * * (მგელი ბატკანს შეხვდა ნავსად…);
* * * (მე ცის ვარსკვლავს არ შევნატრი, განთიადის შუქით ძლეულს);
* * * (მე ხომ სხვა ვარ, დღე ცისმარე);
* * * (მიდიხარ, ისე მიგაქვს წვალება…);
* * * (მიყვარდა ჰანგი გრძნობით გამთბარი…);
* * * (მოწმეა რბევის და თარეშის ხვადგურის…);
* * * (მოხარული ვიყავ და მოხარული ვიქნები…);
* * * (მუხებს ჩოხა საქილეში ჩაუწყვიათ რკოები…);
* * * (მწვერვალთან, სადაც ჰყვავის ტუია…);
* * * (ნიავი, ენა, ნარგიზი…);
* * * (ნისლი მთიდან მოდის დაბლა…);
* * * (ორთქმავალი სტვენს. შენ კითხულობ ტვენს);
* * * (ოჰ, ნუ იფიქრებ, რომ მოკვდა გული…);
* * * (რაც გადმოირღვა ზვირთები ვრცელი…);
* * * (რაც ეს გაჩნდა – ხეივანი…);
* * * (რისთვის მაგონებ, ვაზზე…);
* * * (როგორც მრავალი ვარდების მფენი);
* * * (რტოო პალმისა, მშვიდობის რტოო…);
* * * (საღამო. ჩვენ სუფრას, უხვსა და განიერს);
* * * (სიცოცხლის აჩრდილს);
* * * (სულო, უმზეო, მაგრამ მზიანო…);
* * * (ფერი მზესა და ქარს მოჰყავს…);
* * * (ქუხდა ხმოვანი ქარი მრავალი);
* * * (ყველა დასრულდა! ვით გრიგალის შემდეგ ტყე-ველი);
* * * (ყველაფერი შეიძლება მოხდეს…);
* * * (შენს სიყმაწვილეს ახსოვს მხოლოდ ზუზუნი ქარის);
* * * (ჩემი ვარსკვლავი, სატრფო, ცის თაღზე შუქად რომ ადის);
* * * (ჩვენ გავიარეთ შინდარი, ტბეთი…);
* * * (ჩვენი იფნის ტყიდან ისმის…);
* * * (ჩურჩული-ულურჯეს ფარჩის…);
* * * (წინ, წინ, სამშობლო მხარევ! ჩვენ წინ მიგვიძღვის წრფელი);
* * * (წინანდალელი ნათელა…);
* * * (წყალტუბოდან ქუთაისში…);
* * * (ხელშეკრულება, დადებული ერთხელ არაგვთან…);
* * * (ხომალდს მიჰყვება თოვლის მადონა…);
* * * (ხშირად ვოცნებობ და შევსცქერი ცას);
* * * (გადმოფრენას ეს ყორანი…);
* * * თეთრ თოვლის ქვეშ სიზმრებს წაჰყვა მთის გრეხილი უხმო შორი).

- “გადმოწერეთ”

პოეტის დანარჩენი ლექსები:
“ინტერნაციონალი”;
“ლუმანიტე”;
“ჩარდა ამთა”;
1950;
Ave maria;
Voiles;
ადრიანი გაზაფხული;
ავადმყოფს;
ავდრის მოლოდინში;
ავრორა;
ავტომობილი და ურემი;
ათოვდა ზამთრის ბაღებს;
ათრობდა ხალხთა მწუხარება;
აი, რა მზის სიზმარია;
აკაკის ლანდი;
ალვები თოვლში;
ალპები;
ალუჩა, შვიდი წლის ბავშვი;
ამ ბნელი ღამით;
ამაო ძახილი;
ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი;
ანძები;
არა აქვთ ზღვა;
არაგვი;
არგონავტები ახალი დროის;
არდაბრუნება;
არიან დღენი;
არხევს ახალი სიცოცხლის აკვანს;
ატმის რტოო, დაღალულო რტოო;
ატმის ყვავილები;
აუზისაგან;
გამარჯობა აფხაზეთო შენი!;
აღავსე, მზეო;
აღარ არის მენესტრელი;
აყვავებულ ველებს სალამი!;
ახალი გვერდი;
ახალი მეკვლე;
ახალი მოსახლეობა;
ახსნა;
აჰა, თენდება!;
ბავშვები კაფეში;
ბავშვი გზად ვლიდა;
ბავშვობის დღეები;
ბარათაშვილი;
ბედის იქით!;
ბოძთან ტრამვაის უცდიდა მგზავრი;
ბუხართან;
გადია;
გაზაფხულია;
გათენდა ცხრაას ორმოცდაექვსი;
გამარჯობა,
გამბედავო და მაგარო ხელო;
გამოსალმება;
განახლდა გული;
განთიადზე კი;
განიახლე, განიახლე!;
გაოცდა უფრო;
გახედე: კახეთი!;
გახსოვდეს მარად!;
გახსოვს?;
გემზე;
გემი “დალანდი”;
გეტერა;
გვადალკვირი;
გზადაგზა;
გზაზე;
გზაზე;
გორა-გორა, ვაზი-ვაზი;
გოტიეს რომანიდან;
გული;
გურიის მთები;
დაბრუნება;
დაგიფარავენ;
დადგა აგვისტო;
დაიჯერე, თუ არ გჯერა;
დამწველი თავის სიმშვენიერით;
დარჩნენ ქვიშანი;
დასძინებია ალერსიან ბაღს;
დაღამდება ტყეში ოდეს;
დაღლილ წამწამთ ქვეშ;
დგება შემოდგომა;
დიდი ხანია;
დილა გამარჯვებისა;
დრო;
დღე გაფითრდა იაგუნდის;
დღეთა კარებთან ვდგვავარ წუხილით;
ეგ არის და გორის ციხე;
ედარდებოდა შეშლილს;
ედგარი მესამედ;
ევროპის უფერული დღე;
ეიფელის კოშკზე;
ელეგია;
ერთხელ;
ეს მშობლიური ქარია;
ეს მძინარე მთა და ველი;
ეს რა ნიაღვრებს ვეზუვი ისვრის?;
ეს წინათ იყო;
ეფემერა;
ვარ გენია რიმანელი;
ვარდები;
ვეზუვი;
ვერსად, ვერასდროს;
ვერხვები;
ვიგონებ რა იმ მიქელ-ანჯელოს;
ვით არ მიყვარდეს სამშობლო ჩემი;
ვინ არის ეს ქალი?;
ვინა სთქვა?!;
ვისმენ დანატრულ ხმას;
ვწერ ვინმე მესხი მელექსე;
ვწყვევლი სიყვარულს;
ზამთრის მოტივებიდან;
ზევით ასწიეთ, მზე ზევით!;
ზღაპარი;
ზღაპრებიდან;
თანდათან, თანდათან, ახალი ქვეყანა შენდება!;
თასი;
თბილისი;
თბილისს სძინავს მძიმე ძილით;
თეთრი ქარები;
თემა;
თვალები;
თიბათვე გავიდა;
თოვლი;
თოვლი იყო ირიბი, ალმაცერი;
თრთის დასავლეთი, აწითლებს ზღვას;
ია;
იავნანა;
იგი დრო ენამ ვერ გამოხატა;
იდეა;
იდიდე, სამშობლოვ, იდიდე!;
იერი;
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს;
იმიტომ ხდება რევოლუცია;
ირაკლი, მომგები ასი ომის;
ის;
ის დრო სიზმარივით წავიდა;
ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი;
ისევ ახალგაზრდობას;
ისევ ეფემერა;
ისევ მესხის გამოხედვა;
ისევ ოცნება და სიყვარული;
იფნის შოლტივით მოქნეულ გზაზე;
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშა;
იქით ნუში, აქეთ ნუში;
იყო;
იშლებიან ყანები;
იცვალენ დრონი;
იხდება ფარდა;
კავშირი გულთა შორის;
კაკლის ხე მთაწმინდაზე;
კახეთის მთვარე;
კვლავ შეგვახვედრებს გამარჯვება;
კვნესა;
კოლხიდის დაბლობზე;
კუმისი;
ლანდი არა-ქვეყნიური;
ლაჟვარდ ცაზე დღეა თეთრი კრავების;
ლარიქს სიბირიკა;
ლაურა;
ლენინი;
ლეჩაქები ჯაგებზე;
ლილიან ფრთებით;
ლოცვისთვის;
ლურჯა ცხენები;
მაგრამ მე რა ვქნა?;
მაინც დავიმსახურე;
მაისის ისრით;
მამული;
მარადიული ოქროს კალმებით;
მარმარილო;
მარტონი ვართ;
მას გახელილი დარჩა თვალები;
მატარებელში;
მატარებლიდან;
მაღალ მთაზე ავაგე სასახლე ახალ-ახალი;
მახათა;
მახაჯირი;
მგზავრის სიმღერა;
მგზავრის სიმღერა;
მგლოვიარე სერაფიმები;
მე და ზამბახი;
მე და ღამე;
მე დავიბადე განთიადისას;
მე ვინც მიყვარდა;
მე ვოცნებობ ახალ საქართველოზე;
მე კავკასიის ქედები მთხოვენ;
მე მოვალ;
მე რომ მკითხონ;
მელანქოლიური მოსიმღერე;
მერი;
მერის თვალებით;
მესაფლავე;
მესტიის ხიდი;
მესხის გამოხედვა;
მეტეხი იდგა რუხი, პიტალო;
მეტეხს იქით ცა, აჰა, ნათდება;
მეცხრე სიმფონია;
მწყერი;
მზის ჩასვლა;
მთაწმინდის მთვარე;
მთელი დღე ვგრძნობდი;
მთვარე ჭაში;
მთავრის ნაამბობიდან;
მივალ, გადავკოცნი;
მივარდნილი აივანი;
მივაშუროთ!;
მიმღერე რამე;
მიცვალებულის ხსოვნა;
მიცქირე თვალში;
მოგონება ჩვენი ჭალისა;
მოგონება;
მოდის ჭალების სული მცურავი;
მოვა… მაგრამ როდის?;
მოსვლას აპირებს წვიმა;
მოხუცი ქალი;
მრავალჟამიერ გუგუნებდეს ხმა!;
მუსიკა უეცარი;
მუხა;
მღვრიე ქარი;
მშვიდზე მშვიდი;
მშობლიური ეფემერა
მშობლიურო ჩემო მიწავ!;
მცხეთიდან;
მწვერვალები ახალ მთების;
მწოლარე;
მწუხარება შენზე;
მხარი მხარს, მხარი მხარს!;
მხოლოდ ეს გული;
ნეაპოლში;
ნუ მიატოვებ ლექსს უთვისტომოდ;
ნუგეში;
ომნიბუსით;
ორი ასული ნეტარი;
ორი ზარი;
ორნამენტი;
ორხიდეები;
ოფორტი;
ოქროს თასი ორნამენტებით;
ოქროს ნავით;
ოქროს ტყავები;
ოქტომბრის სიმფონია;
ოცნება და სინამდვილე;
ოცნებაო, მოიგონე;
პარალელი;
პატარა პიერი;
პირველ თაველებს;
პირიმზე;
პოეზია – უპირველეს ყოვლისა…;
პოეზიის ინტეგრალები;
პრესა;
პრიმიტივი;
პროლოგი 100 ლექსის;
პუშკინი პარიზში;
რა დროს რომანსეროა?!;
რა მშვენიერი იყო ნიავი;
რა საჭიროა სიტყვები? მჯერა!;
რა სევდიან ნანას ამბობს ქარი;
რა ცაა!;
რა წარმტაცი ხარ, რა დიდებული!;
რამდენიმე დღე პეტროგრადში;
რაც უფრო შორს ხარ;
რევოლუციონერის ხსოვნას;
რევოლუციურ საქართველოს – დროშები ჩქარა!;
რევოლუციურ საქართველოს;
რიცა;
როგორ ებრძოდნენ ზარებს ზარები;
რომელი საათია?;
როცა აქტეონი, ძე არისტეას;
რუს პოეტს;
რუსთაველი პარიზში;
სად?;
სადღაც ოდესღაც;
სადღეგრძელო იყოს მისი;
სამრეკლო უდაბნოში;
სამშობლო;
სამშობლოს;
სანთელი;
სანთლები;
სარკმელთან;
სასაფლაონი;
სასწაულს;
საუბარი ედგარზე;
საღამო სოფლად;
საღამო;
საღამო;
სახლი ტყის პირად;
სახლიდან გავიდა და აღარ დაბრუნდა;
სერენადა;
სიბერე;
სიზმრები;
სიკვდილი მთვარისაგან;
სილაჟვარდე ანუ სილაში ვარდი;
სიმღერავ!;
სიმღერავ, უხმე;
სინამდვილეში ოცნებისას;
სინანული;
სიძველენი;
სიშორით შენით
სროლის ხმა მთაში;
სტანსები;
სული მწუხარე;
სხვაგან სადაა?;
სხვადასხვა – პირველი მაისი;
ტბა ალპიურ ზონაზე;
ტირიფი;
ტყემ წამიყვანა!;
უბინაო დედა;
უდაბნო;
უნაზესი ხელნაწერი;
ურიცხ დროშების მოსიმღერენი;
უსიყვარულოდ;
უცნაური სასახლე;
უცნობი ქუჩის დასასრულთან;
უცხოელი ბავშვი;
ფოთლები;
ფრაგმენტი;
ფრთხილად;
ქალავ!;
ქალაქი წყალქვეშ;
ქალაქისაკენ;
ქალი და ხელოვნება;
ქალს მთებიდან;
ქალწული;
ქარებს ქარობა!;
ქართული ორნამენტი;
ქარი არხევდა იტალიურ შობის ხეს ტრიპოლისში;
ქარი ჰქრის;
ქარი;
ქარით დატირებული;
ქარმა ბუდიდან ყვავის ბახალა;
ქაღალდი;
ქებათა-ქება ნიკორწმინდას;
ქუჩა;
ქუჩის მომღერალი;
ღამე ხეობაში;
ღამევ, რა მოგივიდა?;
ღელავდნენ;
ღვინისფერო მდინარევ;
ღვინოს დააბრალებენ;
ყანები;
ყვავილები და ღვინო;
ყვავილები;
ყველგან დირიჟორად არის ინჟინერი;
ყვითელი ფოთოლი;
ყორანი;
შავი ოქროს ქაღალდი;
შავი ყორანი;
შავით შემოსილხარ, როგორც ელეგია;
შემოდგომა;
შემოდგომაა;
შემოდგომა უმანკო ჩასახების მამათა სავანეში;
შემოდგომის დილა;
შემოდგომის დღე;
შემოდგომის მოტივებიდან;
შემოდგომის ფრაგმენტი;
შემოდგომის ყვავილები;
შემოსილნი გამჭვირვალე ბლონდებით;
შენ აღტაცებით ისევ ენთები;
შენ გვიანდები;
შენ და დემონი;
შენ და შემოდგომა;
შენ ერთი მაინც;
შენ ზღვის პირად;
შენ რაღას იტყვი?;
შენი სადღეგრძელო;
შერიგება;
შეხედე!;
შინდისის ჭადრებს;
შიშველი;
შოთა რუსთაველი შავი ზღვის პირად;
შორი ალპების წყაროზე წმინდა, სამხრეთის მზეზე უდიადესი;
შორი სიახლოვე;
შრიალებს ჩალა;
ჩაკეტა კარი;
ჩემი გულია დღეს ეს შავი ზღვა;
ჩემი სიმღერა;
ჩემმა ახალგაზრდობამ;
ჩემო მენავე;
ჩემს ირგვლივ;
ჩვენ, პოეტები საქართველოსი;
ჩვენი მნათობი ცეცხლისფერია;
ჩვენში და მათთან;
ჩუმი შრიალით ხის ფოთლები მეგებებიან;
ცა გვაქვს ისეთი;
ცაზე ლეგიონი სცურავს ვარსკვლავების;
ცამეტი წლის ხარ;
ცაცხვი ზღვის პირად;
ცელი კივის;
ციხის ნანგრევებთან;
ცხოვრება ჩემი;
ცხრაას თვრამეტი;
ძველი რვეულიდან;
ძველი წისქვილი;
წამი შემოქმედებისა;
წამყე ბეთანიისაკენ!;
წარწერა ანატოლ ფრანსის სურათზე;
წარწერა წიგნზე “მანონ ლესკო”;
წელიწადები წავლიან ძველნი;
წერილი მეგობრებისადმი;
წერილი სოფლიდან;
წერილიდან მისდამი;
წითელი დროშით;
წიწამურში რომ მოკლეს ილია;
წუთი;
წუხელი ღამით;
ჭარხალი;
ჭიანურები;
ხალხური მოტივებიდან;
ხანდახან მშფოთვარ ქალაქის ხმაში;
ხელოვნება;
ხომლი;
ჯვარი;
ჰიმნი ქართულ ანბანს;
ჰორიზონტი ოდნავ ღელავს;
ჰორიზონტიდან ზენიტამდე;
ჰყვება თბილისი სხვადასხვა ჰანგებს.

გადმოწერეთ
Continue reading

Posted in მწერლები | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment