ეკატერინე გაბაშვილი (1851 – 1938)


ეკატერინე გაბაშვილი (ქალიშვილობაში — თარხნიშვილი), ეკატერინე რევაზის ასული (დ. 16 ივნისი, 1851, გორი — გ. 7 აგვისტო, 1938, სოფ. ახალქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, დაკრძალულია თბილისში), ქართველი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ფავრის კერძო პანსიონი თბილისში (1868). პირველი ნაწარმოები „გლეხკაცების აზრი სასოფლო შკოლაზედ“ გამოაქვეყნა 1870 წელს „დროებაში“. ეკატერინე გაბაშვილი ქართული კრიტიკული რეალიზმის თვალსაჩინო წარმომადგენელია. მან ერთ-ერთმა პირველმა შემოიტანა ქართულ ლიტერატურაში პროზის მცირე ჟანრები — პატარა მოთხრობა, ნოველა, მინიატურა, სურათი. მისი ლიტერატურული შეხედულებები რუსი რევოლუციონერ-დემოკრატების და ქართველი „სამოციანელების“, განსაკუთრებით ილია ჭავჭავაძის იდეური ზემოქმედებით ჩამოყალიბდა.

შემოქმედება:

პროზა:
მოთხრობები:
- ”სამშობლო ხევსურისამ” რა ჰქმნა”
- “ბაიარახტარი”
- “მშიერაძის ოჯახი”
- “თინას ლეკური”
- “უსინათლო ლექსო”
- “ღვინია გადაიჩეხა”
- “მაგდანას ლურჯა”
- “როგორ მიეგება სვიმონიკა ახალწელიწადს”
- “გამარჯვებული ნიკო”
- “ორ-ენა და ქუჩე”
- “სურათი”
- “კონა”
- “რომანი დიდ-ხევაში”
- “ხატაური ჩემია!”

About გუგა ყველაშვილი

I Love Ner.Ge
This entry was posted in მწერლები and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


7 - 1 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>