გიორგი ჭალადიდელი (1847 – 1898)

გიორგი ჭალადიდელი (ნამდვილი სახელი და გვარი გიორგი მაქსიმეს ძე ქოჩაქიძე) (დ. 15 ივნისი/27 ივნისი, 1847, სოფ. ფერსათი, ბაღდათის მუნიციპალიტეტი – გ. 1 აპრილი/13 აპრილი, 1898, ქ. მინსკი, დაკრძალულია სენაკში), თავადი, ქართველი პოეტი.

დაიბადა ოდიშელი თავადის მაქსიმე ქოჩაქიძის ოჯახში. 1870 წლიდან იყო რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამსახურში. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-78). შემდეგში მიიღო პოლკოვნიკის წოდება და მსახურობდა რუსეთის სხვადასხვა გუბერნიაში.

ჭალადიდელის ლექსები 1868-იდან იბეჭდებოდა “დროებაში”, “სასოფლო გაზეთში”, “მოამბეში”, “ივერიაში”, “მნათობში”, “კრებულში” და სხვებში. პირველი კრებული გამოქვეყნდა 1913 წელს. ჭალადიდელი ქართველი “სამოციანელთა” მიმდევარი იყო. მისი შემოქმედება გამსჭვალულია მშრომელისადმი დიდი თანაგრძნობით (“ქება შრომას”, 1868; “ფაცხა”, 1870). პატრიოტიზმით (“სიმღერა გარდახვეწილისა”, 1870; “გორდის მთაზე”, 1872), მწერლობის მაღალი დანიშნულების შეგნებით (“მენავე”, “მწერლისადმი”, ორივე 1869), თავისუფლების სიყვარულით (“მოღალური გალიაში”, 1872). ჭალადიდელის სატრფიალო ლექსებია “სატრფო” (1869), “ქართველო ქალო”, “ფარვანა”, “სიმღერა” (სამივე 1870). ჭალადიდელის ზოგიერთი პოპილარული ლექსი სიმღერად იქცა (“მოგონება”, 1869; “ფაცხა” და სხვა).

შემოქმედება:

პოეზია:
- “ფაცხა”
- “ქება შრომას”
- “მოგონება”
- “სიმღერა გარდაცვლილისა”

This entry was posted in მწერლები and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


3 + = 7

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>